OvhO in kerstsfeer met keurige Mozart en hemelse Mahler

zaterdag 22 december 2007 | 03:04 | Laatst bijgewerkt op: zaterdag 22 december 2007 | 03:38

ENSCHEDE - Het laatste deel van de Vierde Symfonie van Gustav Mahler is een op muziek gezette tekst met de titel 'Das Himmlische Leben'. Het hemelse zal aanleiding zijn geweest om rondom dit werk een kerstconcert te organiseren, dat buitengewoon goed bezocht werd.

Voor de pauze waren er werken van Mozart, zijn Ouverture La Nozze di Figaro en het 20e Pianoconcert.

Mozarts Ouverture werd keurig en ingetogen gespeeld. Ook bij het Pianoconcert was er nog weinig vuurwerk. De solist, de jonge Fransman Victor von Monteton, was consciëntieus in het spelen van zijn nootjes. Het was verzorgd, hij speelde netjes zijn muzikale zinnen, maar hij miste de lijnen in het werk. Vooral in het langzame deel, de Romanze, viel op dat de melodielijn in het orkest beter vorm kreeg dan dezelfde lijn in de piano. Overigens begreep ik niet waarom het orkest niet op de piano was afgestemd, met name de blazers waren consequent aan de hoge kant. Dirigent Martin Panteleev was in zijn element bij de Mahler Symfonie. Hij dirigeerde uit het hoofd, lette op veel details en nam risico. Hij liet het orkest in volume teruggaan tot bijna niets, wachtte dan even - conform de komma's in de partituur – en liet het orkest als een zucht een superzacht accoord neerleggen. Prachtig. Het orkest speelde goed en men volgde, op een paar kleine incidenten na, de grilligheid van Panteleev. Vooral het eerste deel, waar Mahler 'bedächtig, nicht eilen' bij heeft geschreven, wisselde sterk in tempo en kreeg daarmee een laat-romantische expressie. De beide middendelen waren transparant, elke solo was te horen. Hoorniste Corina Liefers overtrof zichzelf in haar soli, die prachtig maar zeer berucht zijn. De lage strijkers zorgden voor een voortreffelijk begin van het derde deel, dat met recht 'ruhevoll' werd gespeeld. En dan het hemelse laatste deel. Maar hoe hemels is het eigenlijk? Met drank, eten, vrouwen, dans en muziek komen een groot deel aardse geneugten langs. En vooral de muziek van het strijkorkest is hemels. Tussendoor klinken echter steeds weer die pesterige belletjes, als tegenpool.

Uiteindelijk was Panteleevs versie van de symfonie hemels, met een prachtige dubbele bodem

.